Inhoud
Elk jaar, in de maand februari, wordt in de stad Teruel, Spanje, de herdenking van de Bruiloft van Isabel de Segura gevierd, bekend als het Middeleeuwse Festival van de Geliefden van Teruel, een geschiedenis en legende die nog steeds springlevend is en enorme populaire wortels heeft, die een grote verspreiding van het culturele, artistieke en historische erfgoed van Teruel vertegenwoordigt en een eersteklas aanspraak maakt op het nationale en internationale toerisme. Teruel wordt een authentieke middeleeuwse plek die een bezoek waard is. Om het actuele aanbod te bekijken, kunt u door de collectie bladeren kleding.
De Middeleeuws Festival van de Liefhebbers van Teruel Het valt samen met de viering van Valentijnsdag. Het hele weekend Ze vertegenwoordigen middeleeuwse verhalen en legendes op straat en op pleinen en veel Teruel-inwoners en mensen van over de hele wereld nemen eraan deel, gekleed in kleding die zeer trouw is aan de middeleeuwen, en de stad krijgt een sfeer die typerend is voor die tijd. Om het actuele aanbod te bekijken, kunt u door de collectie bladeren kleding accessoires.
Isabel de Segura en Juan Martínez de Marcilla, beter bekend van de recreaties van het baroktheater als Diego de Marcilla, is een prachtig verhaal en legende over liefde en pijn, bekend als 'The Lovers of Teruel', twee jonge mensen uit Teruel aan het begin van de 13e eeuw. Diego en Isabel woonden in Teruel en werden verliefd tegen de wensen van hun familie in. De familie van Isabel de Segura had macht en veel rijkdom, terwijl de familie Martínez de Marcilla een familie was met zeer weinig economische middelen. Om het actuele aanbod te bekijken, kunt u door de collectie bladeren kostuum sieraden.
De geliefden vroegen toestemming om te trouwen en Isabel's vader wees Diego af omdat hij niet de ideale vrijer voor zijn dochter was en omdat hij geen bezittingen of rijkdom had. Toen zwoer Diego (of Juan Martínez de Marcilla) dat hij zijn fortuin buiten Teruel zou verdienen en na vijf jaar zou terugkeren, en vroeg Isabel's vader om haar in de tussentijd niet met een andere man te trouwen. Maar Isabel's vader dwong haar te trouwen met de aristocraat Pedro de Azagra, broer van de Heer van Albarracín, omdat hij volgens hem de ideale echtgenoot was voor zijn dochter. De verloving van de jonge Isabel met deze edelman was zeer beroemd en werd in Teruel gevierd met grote huwelijksklokken.
Toen de vijf jaar van de belofte in 1217 waren vervuld, keerde Diego terug, al zeer rijk en beroemd na deelname aan meerdere veldslagen. Bij aankomst en het zien van de feestelijke en versierde sfeer van de stad, krijgt hij te horen dat Isabel de Segura net getrouwd is. Toen hij zag dat zijn geliefde Isabel al met een andere man getrouwd was, vroeg hij haar te zien en op het moment dat ze tegenover elkaar stonden, vroeg Diego Isabel om een kus. Ze ontkende hem omdat ze al aan een andere man toebehoorde en hij leed zo erg dat hij op dat moment in elkaar zakte op de grond en op slag dood was.
De volgende dag hebben de huwelijksklokken hun tol veranderd voor begrafenisklokken. Een droevige en stille processie vervoert het lijk van de ongelukkige minnaar en legt het in de tempel. Wanneer de begrafenis op het punt staat te beginnen, komt een vrouw met een gesluierd gezicht uit de menigte tevoorschijn en benadert de overledene: het is Isabel de Segura die de begrafenis bijwoont van haar eeuwige geliefde Diego. En de mensen van Teruel keken verbaasd toe hoe de jonge Isabel de Segura haar minnaar hartstochtelijk kuste op zijn toch al koude en levenloze lippen, en plotseling dood op Diego's lichaam viel, toen ze 'hem in de dood de kus gaf die ze hem tijdens zijn leven had ontzegd'.
Hun liefde was zo groot dat ze allebei stierven van de pijn vanwege hun gefrustreerde liefde. Daarom werden ze samen begraven en dat is tot op de dag van vandaag zo gebleven. Hun verhaal staat bekend als dat van “The Lovers of Teruel”. Hun lichamen werden tussen 1553 en 1555 samen gevonden in de kerk van San Pedro in de stad Teruel, in de kapel van de heiligen Cosmas en Damian. Notaris Yagüe de Salas documenteerde deze ontdekking en zocht ook tussen de oude documenten waarin wordt gezegd dat ze destijds samen begraven waren. Op 13 april 1619 werden ze opnieuw opgegraven. In 1950 werden hun lichamen opnieuw opgegraven en in een wit albasten tombe geplaatst waarin de gezichten van de geliefden verschijnen en ze met de handen bij elkaar liggen, maar zonder elkaar aan te raken. Het albasten en bronzen mausoleum waarin momenteel de overblijfselen rusten van Diego de Marcilla en Isabel de Segura, wier handen elkaar niet raken als symbool van een onvervulde liefde, werd gebeeldhouwd door Juan de Ávalos en wordt voortdurend bezocht door talloze bezoekers van over de hele wereld.
In september 2005 werd het nieuwe Mausoleum van de Geliefden van Teruel ingehuldigd. Het gebouw, ontworpen door architect Alejandro Cañada, bestaat uit drie verdiepingen en een totale tentoonstellingsoppervlakte van 350 vierkante meter. Bij toegang wordt de bezoeker getransporteerd naar de 13e eeuw en leert hij het waargebeurde verhaal van de geliefden kennen. Bovendien kan het sculpturale ensemble van Juan de Ávalos voor het eerst vanuit een passend perspectief worden bewonderd. Eindelijk, na een lange pelgrimstocht, rusten de beroemde geliefden uit in dit nieuwe museum en interpretatieruimte verbonden aan de kerk van San Pedro, waar de sociale en culturele context van dit verhaal wordt geanalyseerd.
De legende van ‘The Lovers of Teruel’ is meer dan twintig keer herschreven door pennen die zo prestigieus zijn als die van Tirso de Molina, die er poëzie, romans en theater van hebben gemaakt. De maestro Tomás Bretón, geïnspireerd door het werk van Harzenbush, verhief het tot de waardigheid van opera. Met een libretto van Tomás Bretón zelf en verdeeld in vijf bedrijven, ging het in première in het Teatro Real in Madrid op 12 februari 1889. Het werd aangepast aan het theater door Rey de Artieda (1584), omgezet in een gedicht van Jerónimo de Huerta (1588) en een tragisch epos van Juan Yagüe de Salas (1616), en inspireerde het gelijknamige werk van Juan Pérez de Montalbán (1638). De bekendste versie is het historische drama van Juan Eugenio Hartzenbusch, geschreven in 1836 en in première in 1837.
HYMNE AAN DE MINNAARS VAN TERUEL
Handen die elkaar niet raken, een diepe sereniteit waarmee de dood op een dag je gezicht verzegelde. Slaap, slaap, geliefden: je lichaam cirkelt rond het Teruel-land dat je leven en dood gaf. Droom van je hoop en van opgeofferde liefde, op een altaar van glorie met vuur van pijn. Slaap, slaap, geliefden, want een verliefd volk zal ervoor zorgen dat er altijd een bloem in je graf zal ontkiemen... Een bloem zal altijd ontkiemen... Vanaf een troon van sterren die je aan de hemel verwelkomt, denk je na over het respect waarmee Teruel naar je kijkt. Je bent een eeuwig voorbeeld, hoop en troost, want er zal altijd een Diego zijn als er een Isabel is. In het witte graf dat Teruel heeft uitgehouwen met een steen van illusies en met een beitel van liefde, slaap, slaap, geliefden, want een verliefd volk zal altijd een bloem laten ontkiemen in jouw graf... Een bloem zal altijd ontkiemen...
