Inhoudsopgave
De slag bij Bannockburn (23 en 24 juni 1314) was een gedenkwaardige Schotse overwinning tegen de Engelsen in de oorlogen van de Schotse onafhankelijkheid. De Schotse koning Robert I consolideerde zijn macht en herwon de Schotse onafhankelijkheid, die duurde tot de 17e eeuw. De troepen van Robert Bruce hadden zich in Bannockburn voorbereid om getuige te zijn van het vredesakkoord tussen de toenmalige Engelse koning en zijn Schotse soeverein.
Aangezien de onderhandelingen niet succesvol waren, stormden de Schotten de velden in tegen de Engelsen. In die strijd stierven duizenden Engelsen, wat Schotland een enorme overwinning opleverde, waardoor ze ook hun langverwachte onafhankelijkheid bereikten. Er worden hypothesen overwogen over de deelname van een grote groep Tempeliers onder bevel van Pierre d'Aumont. Het resultaat was in ieder geval dat een leger van 6.500 soldaten een ander leger van meer dan 20.000 versloeg.
Zes maanden na de executie van de Schotse rebellenleider William Wallace kwam Robert Bruce naar voren als de nieuwe leider tegen de Engelse indringers. Op 25 maart 1306 werd Robert Bruce tot koning gekroond als Robert I van Schotland. Edward I van Engeland reageerde snel en stuurde een expeditie tegen Bruce die hem dwong naar het noorden te vluchten, ondergedoken te leven en zich voor te bereiden op oorlog, zoals Wallace had gedaan. In mei 1307 slaagde Robert Bruce erin de Engelsen te verslaan in de Slag bij Loudoun Hill. Op 7 juli 1307 stierf Edward I en het Engelse leger trok zich grotendeels terug op bevel van zijn opvolger Edward II, zoon van de vorige. Robert Bruce profiteerde van de omstandigheden om een opstand te bevorderen en viel de Engelse detachementen aan die als guerrillamacht in Schotland achterbleven. In 1310 stuurde koning Edward een expeditie om een einde te maken aan de rebellen en slaagde erin de controle over het gebied terug te krijgen.
In 1313 hervatte Robert Bruce de strijd en viel de kastelen onder Engelse macht aan, waarbij hij de een na de ander veroverde. Maar de Engelsen stopten hun opmars vóór Stirling Castle, geregeerd door Philip Mowbray, de belangrijkste in het gebied. Als reactie op de aanvallen stuurde Edward een leger van 3.000 ridders en 20.000 infanterie onder leiding van hemzelf, die de confrontatie zouden aangaan met het kleine leger van Bruce, bestaande uit slechts 6.500 strijders.
