Soorten rapierzwaarden: lasso, schelpen en beker

De soorten rapierzwaarden zijn vooral te herkennen aan hun garnering: lasso, schelpen of borden en beker. De twee bekendste families zijn de lasso-rapier, met takken en open ringen, en de cup-rapier, met een kom die het gebied vóór de hand bedekt. Tussen beide zijn er gemengde oplossingen; Daarom moet een bruikbare classificatie beschrijven wat er gezien wordt, zonder van elke variant een gesloten categorie te maken.

Het blad, de datum en de context completeren de identificatie. Een gouden bewaker definieert geen specifiek type, een kom duidt op zichzelf niet op een Spaanse oorsprong en een lang zwaard is niet noodzakelijkerwijs een rapier. Met deze gids kunt u deze kenmerken onderscheiden, hun evolutie begrijpen en een huidige replica met historische criteria lezen.

Wat is een rapierzwaard en wat betekent de naam

De rapier is gekoppeld aan het dragen van het zwaard met burgerkleding. Tijdens de 16e en 17e eeuw was het een van de karakteristieke wapens van de Europese ridder: het diende als persoonlijk wapen en bracht ook de sociale positie over. Royal Armouries legt dit verband tussen rapper, mode en status uit door een Engels stuk uit 1560–1600 te presenteren, gevonden in de Theems.

De term rapier komt voor in Engelse catalogi; In het Spaans zijn er 'rapiera' en 'ropera'. Het zijn nuttige benamingen om je op te oriënteren, al is het niet aan te raden om aan te nemen dat alle bronnen uit verschillende landen en periodes dezelfde zwaarden classificeren met identieke limieten.

Rapier en rapier: waarom het geen exacte synoniemen zijn

De RAE definieert de rapier, in de eerste betekenis, als een smal zwaard dat is ontworpen om vanuit de punt te wonden. De rapier daarentegen moet niet altijd worden omschreven als een uitsluitend stootwapen: het Metropolitan Museum of Art wijst in zijn uitleg over rapiers op de combinatie van snede en punt. De specifieke capaciteit is afhankelijk van het vel en de kopie.

Tom een stuk te identificeren, is het nauwkeuriger om "cup rapier", "loop rapier" aan te duiden of het gedeelte van het blad te beschrijven, dan om "rapier" als automatische vervanging te gebruiken. Ook mag een historische rapier niet worden verward met het huidige sportzwaard: het delen van de stuwkracht maakt ze niet tot hetzelfde instrument.

De onderdelen waarmee je een rapier kunt herkennen

Voordat u de typen vergelijkt, moet u het handbeschermingssamenstel onderscheiden van de grijpvuist. De garrison brengt de metalen verdedigingswerken samen; Het handvat bevat andere elementen die beïnvloeden hoe het stuk wordt vastgehouden.

• Blad: het langwerpige deel. Het is interessant om lengte, breedte, doorsnede en punt te observeren, naast het bestaan van randen.
• Recazo: sectie naast de afscherming die kan worden onderscheiden van de rest van het blad. De vorm en grootte ervan worden beschreven in talrijke museumcatalogi.
• Gavilanes: kruisarmen, recht of gebogen, afhankelijk van het ontwerp.
• Handguard of knokkelboog: verdediging die voor de vuist richting de pommel loopt.
• Takken en ringen: elementen die een open bescherming vormen en de lusfittingen karakteriseren.
• Schelpen, platen of beker: oppervlakken die een deel van de gaten bedekken of een meer continue verdediging creëren.
• Hand en knop: greepgedeelte en afwerking van het handvat. De vorm en constructie moeten samen met de rest van het wapen worden gelezen.

Een frontale foto kan binnentakken, kleine borden of de diepte van een kopje verbergen. Als u meerdere weergaven heeft, vergelijk deze dan voordat u een beslissing neemt over het type: een silhouet dat aan de ene kant heel open is, kan aan de andere kant gedeeltelijk gesloten zijn.

Noopy-touw: takken en ringen rond de hand

In de lusgarderobe wordt de bescherming georganiseerd door gebogen metalen elementen die met elkaar zijn verbonden. Je kunt haviken, knokkelbogen, armen en ringen in verschillende composities samenstellen. Er is niet één verplichte tekening: wat de familie herkenbaar maakt, is de open structuur die door deze takken wordt gevormd.

Een gedocumenteerd voorbeeld is rapier A569 uit de Wallace Collection, toegeschreven aan Toledo en gedateerd rond 1590. De beschrijving vermeldt een handguard die is verdeeld in takken, een recht kruis en een ring met daarin een opengewerkte plaat. Het stuk laat zien dat "lus" niet noodzakelijkerwijs de totale afwezigheid van platen betekent.

Wanneer u een lusbeschermer observeert, volgt u visueel het pad van elke tak: waar deze vandaan komt, welk gebied deze bestrijkt en met welk element deze samenkomt. Dat lezen is informatiever dan het tellen van ornamenten of het noemen van een complexe verzameling een ‘mandje’.

Het is ook de moeite waard om constructie en afwerking te onderscheiden. Blauwen, polijsten of vergulden verandert het uiterlijk, maar dezelfde opstelling van takken kan zijn classificatie behouden. In de boograpierzwaarden in de catalogus kun je reproducties met verschillende configuraties zien zonder deze afwerkingen te verwarren met nieuwe historische typologieën.

Gemengde schelpen, borden en garnituren

Sommige fittingen bevatten metalen oppervlakken in of naast de ringen. Het kunnen opengewerkte platen, schalen of combinaties van verschillende elementen zijn. Deze oplossingen laten zien waarom de scheiding tussen ‘open’ en ‘gesloten’ nuances nodig heeft: er zijn stukken die een structuur van vertakkingen behouden en een gedeeltelijke dekking toevoegen.

De rapiera A642 uit de Wallace-collectie, Italiaans en gedateerd rond 1630–1650, bevat twee grote doorboorde schelpen. De catalogus zelf beschrijft het als cup-hilt rapier. Deze casus herinnert ons eraan dat museumaanduidingen niet altijd samenvallen met een informatieve classificatie in drie vakken.

Tom valse precisie te voorkomen, kan een stuk worden omschreven als "takkengarnituur met opengewerkte platen" en de naam toevoegen die door de instelling wordt gebruikt. De visuele beschrijving en het historische label vullen elkaar aan; geen van beide mag de andere verwijderen.

De Pappenheimer-variant

De naam Pappenheimer komt voor in catalogi voor bepaalde roofvogels met opengewerkte takken en platen. De Wallace Collection classificeert zijn A646 als type Walloon of Pappenheimer: met symmetrische spatborden en doorboorde schalen binnen de ringen. Het stuk wordt toegeschreven aan Milaan en dateert van rond 1625–1635.

Het is daarom niet raadzaam om van die naam automatisch een bewijs van Duitse afkomst te maken of de uitvinding ervan toe te schrijven aan een persoon zonder documentatie. Voor een beginnende lezer biedt het herkennen van de combinatie van ringen en platen meer dan het onthouden van een zogenaamd universele lijst van subtypes.

Kopterrine: een kom voor de hand

De cuprapier is te herkennen aan een concave, doorgaans afgeronde beschermkap die de basis van het blad omringt en zich vóór het handvat bevindt. Het kan gepaard gaan met lange haviken en knokkelbogen. De beker kan effen, versierd of opengewerkt zijn; het ornament elimineert zijn functie als beschermend oppervlak niet.

De catalogus De Academie van het Zwaard van het Metropolitan Museum plaatst de ontwikkeling van de beker in Italië of Spanje rond 1625 en geeft de lange continuïteit ervan in Spanje en Spaanse gebieden aan. Het is een benaderende referentie voor die vorm van garnering, geen geboortedatum die op alle rapiers van toepassing is.

De beker verkleint de open ruimtes die een takbeschermer biedt, maar garandeert geen absolute bescherming. Grootte, dekking, gaten en constructie zijn nog steeds van belang. Het staat ons ook niet toe te zeggen dat welk bekerzwaard dan ook lichter of comfortabeler is dan welk boogzwaard dan ook.

In de cup rapierzwaarden in de catalogus kunnen deze komvormen vergeleken worden. De collectie dient om replica's te verkennen; De data, afmetingen en toeschrijvingen van originelen die in deze gids worden genoemd, zijn afkomstig uit museumbronnen.

Snelle Garneervergelijking

Toen ze werden gebruikt: een evolutie met overlappingen

De 16e en 17e eeuw vormen de belangrijkste context voor rapieren, hoewel hun vormen niet in alle regio's tegelijkertijd verschijnen en verdwijnen. Om een stuk te dateren, moeten verschillende aanwijzingen worden vergeleken en, als het bestaat, de documentatie ervan worden geraadpleegd.

• Einde 16e eeuw: de A569 van Toledo, rond 1590, documenteert een lusgarnizoen met een opengewerkte plaquette.
• Eerste decennia van de 17e eeuw: A646, circa 1625–1635, illustreert een Pappenheimer-combinatie van takken en geperforeerde schelpen.
• Midden 17e eeuw: de rapier 1972.269.6 van het Metropolitan Museum, rond 1650, brengt een Spaanse beker en een Duits blad samen.
• Overgang naar het zwaard: Het Metropolitan Museum beschrijft de verschijning van een lichter en kleiner civiel wapen, rond 1700 bekend als smallsword. De continuïteit van sommige kledingkasten verhindert het opstellen van een universele en onmiddellijke vervanging.

Deze voorbeelden geven ons inzicht in de overlap van oplossingen. Ze vormen geen verplichte reeks die begint met een enkele lus, een volledige lus doorloopt en altijd eindigt in een kopje.

Regenboog en rapier

De espadin deelt de omgeving van het burgerrijtuig, maar wordt geassocieerd met een kleinere en lichtere configuratie. Een klein schutblad kan een aanwijzing zijn, hoewel de identificatie het blad, de afmetingen en de datum moet bevatten. De naam van een moderne replica kan verwijzingen uit verschillende tijdperken combineren.

De versiering is ook niet genoeg om ze van elkaar te scheiden: rapieren en zwaarden kunnen aantrekkelijke wapens zijn. Als de vraag is wat een stuk vertegenwoordigt, verdient het de voorkeur om de structuur ervan te vergelijken met een gecatalogiseerd exemplaar dan om te beslissen op basis van hoeveel het glanst of dat het doet denken aan een film.

Spanje, Italië en Duitsland: hoe u de toeschrijvingen leest

A-zwaard kan componenten met verschillende oorsprong samenbrengen. Metropolitan Museum bekerstuk 1972.269.6 combineert een Spaanse garnering met een Duits blad. Dit feit is voldoende om het idee in twijfel te trekken dat alle onderdelen van een zwaard noodzakelijkerwijs uit dezelfde werkplaats of hetzelfde land kwamen.

Tom een historisch record te lezen, scheidt u de toeschrijving van het garnizoen, het blad en de set. Controleer ook voor welk onderdeel de datum geldt. Een catalogus kan een voorlopige toeschrijving behouden: 'waarschijnlijk' of 'in de richting van', uitdrukkelijke grenzen van het bewijsmateriaal, en deze moet behouden blijven bij het citeren ervan.

Inscripties en merktekens zijn relevante informatie wanneer ze worden gedocumenteerd, maar een inscriptie die op een replica wordt gereproduceerd, garandeert niet de herkomst ervan. Met een commerciële foto kun je vormen vergelijken; Er is ander bewijs nodig om het auteurschap of de chronologie vast te stellen.

Lengte en gewicht: echte voorbeelden zonder een gemiddelde te bedenken

Ter is niet één maat die alle kledingkasten definieert. De volgende waarden behoren tot bewaarde exemplaren en tonen verschillen tussen stukken. Ze zijn geen historisch gemiddelde of een maataanbeveling voor de praktijk.

Een nuttige vergelijking maakt onderscheid tussen de totale lengte en de bladlengte. Als er bij de omschrijving alleen maar "110 cm" staat, weet je nog steeds niet wat er gemeten is. Het is ook een goed idee om de originele eenheden te behouden of deze zorgvuldig om te zetten: te veel afronden kan verschillen veroorzaken die niet bestaan.

Geïsoleerd gewicht beschrijft ook niet volledig de handling. De A569 registreert ook een balanspunt op 10 cm vóór het beschermblok. Deze informatie biedt context, maar mag niet worden geëxtrapoleerd naar andere kledingrekken of worden gebruikt om te beloven dat een replica snel of gemakkelijk te hanteren zal zijn.

Het zwaard en de schermschool zijn verschillende problemen

De garnering identificeert een materiële oplossing; Een schermschool omvat een manier van studeren en oefenen. Er bestaat geen verplichte gelijkwaardigheid tussen een beker en een enkele traditie. Het Metropolitan Museum brengt de verhandeling van Girard Thibault, gepubliceerd in 1628, in verband met de Spaanse school ontwikkeld door Carranza en Pacheco de Narváez.

Een reproductie die wordt geadverteerd als "Destreza" heeft meer context nodig dan de kom. Om een ​​verdrag te bestuderen is de compatibiliteit van het wapen met de praktijk die wordt gereconstrueerd van belang; Om een ​​stuk tentoon te stellen is de relatie ervan met de weergegeven periode van belang. Het zijn verschillende vragen, hoewel beide vanuit hetzelfde zwaard vertrekken.

Originele, decoratieve replica en trainingssimulator

Uit een afbeelding van een kledingkast kunnen we het huidige gebruik ervan niet afleiden. De catalogus bevat producten bedoeld voor tentoonstellingen en beschreven modellen voor de praktijk. De commerciële titel ‘functioneel’ is niet voldoende om te concluderen dat een onderdeel geschikt is voor contact tussen mensen.

Royal Armouries bewaart ook een rapier en een dolk gemaakt voor theatraal gebruik in de 20e eeuw. Ze zijn een voorbeeld dat een zwaard met een historisch uiterlijk een specifiek modern doel kan dienen. Vorm, productiedatum en gebruik moeten afzonderlijk worden gelezen.

Wat u moet controleren als het doel is om te oefenen

Voordat u een replica samen met iemand anders gebruikt, dient u uw instructeur en de documentatie van de fabrikant te raadplegen. Het beleid van de HEMA Alliantie vereist voor rapiersimulatoren onder meer stompe randen, een punt die niet in een scherp uiteinde eindigt en de afwezigheid van bramen. Inclusief bescherming voor verschillende delen van het lichaam; een beker vervangt die apparatuur niet.

De uitrusting moet overeenkomen met de oefening en de intensiteit ervan. HEMA Alliance dringt ook aan op het definiëren van regels, het overeenkomen van activiteiten en het handhaven van een cultuur van verantwoorde praktijk. Deze referenties begeleiden de verificatie, maar certificeren geen enkel winkelproduct of vervangen de standaarden van de ruimte.

Hoe je stap voor stap een kledingkast identificeert

1. Lijk naar handbescherming. Domineren open takken, borden of een kom? Schrijf eerst die beschrijving.
2. Lijk voor een tweede weergave. Controleer de binnenkant, de knokkelboog en de openingen die vanaf de voorkant niet zichtbaar zijn.
3. Scheidt structuur en afwerking. Vergulden, gepolijst, geëtst of geblauwd beschrijven het oppervlak; zij definiëren niet alleen de familie.
4. Lees het blad en de afmetingen. Onderscheid de totale lengte, bladlengte, sectie en punt indien gedocumenteerd.
5. Controleer datum en toeschrijvingen. Behoud nuances zoals "in de richting van" of "waarschijnlijk" en controleer of ze verwijzen naar blad of trim.
6. Identificeer wat voor soort object u bekijkt. Museumorigineel, huidige replica of simulator: een vergelijkbare vorm demonstreert geen identieke constructie.

Als u alleen een foto heeft, kan een verstandige identificatie een "replica van een rapier gegarneerd met takken en platen" zijn. Het is een nuttig en toetsbaar antwoord, zelfs als er geen basis is voor het toekennen van een subtype, school of exacte datum.

Bronnen en referenties

De classificatie wordt ondersteund door records van bewaarde stukken, museumbibliografie en veiligheidsdocumentatie. Legacy commerciële foto's illustreren huidige vormen en worden niet gepresenteerd als bewijs van herkomst of leeftijd. Denominaties kunnen variëren tussen catalogi.

• RAE–ASALE: definitie van "rapier".
• Royal Armouries: Engelse rapier uit 1560–1600 en burgerwagen.
• Het Metropolitan Museum of Art: Rapier met cup-hilted, 1972.269.6.
• Wallace Collectie: rapiera A569, circa 1590.
• Wallace-collectie: rapiera A642, circa 1630–1650.
• Wallace Collectie: A646 schraper van het Waalse of Pappenheimer type.
• Donald J. LaRocca: De Academie van het Zwaard, Metropolitan Museum, 1998.
• The Metropolitan Museum of Art: Smallsword, 1972.144.1, en overgang naar het zwaard.
• Royal Armouries: Zwaarden van podium en scherm.
• HEMA Alliantie: Veiligheidsbeleid, sectie Rapierveiligheid.
• HEMA Alliance: veilig trainen.